من چه سبزم امروز

و چه اندازه تنم هشيار است

و چنان بي تابم

كه دلم مي خواهد

بروم تا ته دشت

بروم تا سركوه

پروين ما

مي خواهم به رسم و عادت مألوف به پاس تلاش هاي ارزنده ات و چشمهاي هميشه نگرانت براي "يه عالمه كاري كه داريم" اين بار از تو بنويسم  و از شرم آميخته به شكسته نفسي ات كه "چرا من و چرا ديگران نه مگر نه اين كه همه پا به پاي هم تلاش كرده اند ."

چه خجسته روزي كه نامت در كنار نام بزرگاني مي نشيند تشنه ي اعتلاي حقوق بشر و آزادي كه بلندي اين نام تو و تمامي شيرزنان زادگاهم را سزاست تا شايد اين شادماني مرهمي شود بر زخمهاي اين سالهاي پر از اضطراب و رنج و اين ثانيه هاي پرتشنج كه از حضورت و از حضورتان آرام مي گيرند..

 واژه هاي خودت را به امانت مي گيرم  از روزگاري نه چندان دور كه گفته بودي : " زنان روزنامه نگار ما عاشق جفا كش هستند."

گفتي:

 "در اين گسل هاي تاريخي بسياري از زنان فعال و پر استعداد خود رااز دست داده ايم."

 ولي مگر نه اين كه :

 " ما نسل سيمرغيم كه از خاكستر خود مي گشايد پر"

گفتي :

" اگر قلمي براي نوشتن مجال نيابد صدايي است كه به انزوا رانده شده و يا جنيني كه فرصت تولد نيافته و در دوران بارداري مرگ را آزموده است."

و قلم تو مجال براي نوشتن يافت و انديشه ات راهي براي پرواز تا مرزهاي تعالي و والاترين آرمان ها براي زيستن در اين قريه ي تاريك به شيوه اي ديگر...  و  بي پيرايگي زيستنت حضوري را تجلي بخشيد از كسي كه  به گفته ي تو  " مي خواهد بداند ، بيان كند، آگاهي بخشد و توهين ها را نيز به جان مي خرد."

اگر در اين سرزمين پر از رنج فريادت را در نمي يابند جايي ديگر صدايت و صدايمان براي برابري طنين انداز شد و چه سرخوشيم از اين كه امروز افتخاري ديگر با نام زني ايراني رقم مي خورد مي دانم كه تنها لحظه اي قرار و آرام مي گيري كه آرمان برابري را محقق شده ببيني بي كم و كاست .

"زندگي چيزي نيست كه لب تاقچه ي عادت از ياد من و تو برود"

تا زندگي را رنگ و رونقي دوباره ببخشيم نيك مي دانيم و مي داني كه  هرگز به عادت تبعيض و نابرابري گردن نمي نهيم .

پی نوشت:

دويچه وله : اهداي جايزه اولاف پالمه به پروين اردلان + مصاحبه ي كوتاهي با پروين

راديو زمانه : پروين اردلان برنده ي جايزه اولاف پالمه شد

رادیو فرانسه : انتخاب پروین اردلان از سوی بنیاد اولاف پالمه

سایر وب نوشته ها برای پروین:

مسعود بهنود : مبارک باد بر زنان ایرانی

آسیه امینی : برای پروین اردلان و حس غرور ما